پنجشنبه پنجم بهمن 1385
در شماره قبل اعلام كرديم تا قصد داريم در هر شماره به بيان يكي از اسناد تاريخي مربوط به قاين بپردازيم.در اين شماره قصد داريم به بيان سندي تاريخي در مورد اوضاع و وضعيت آبيز در سال 1316 خورشيدي بپردازيم.مطالعه اين سند و مقايسه وضعيت آن زمان آبيز با وضعيت فعلي آن بي شك حاوي نكات ارزنده و درسهاي بسياري است. لازم به ياد آوري است اين سند گزارش مدير دبستان منوچهري آبيز در مورد اوضاع اجتماعي،آموزشي و بهداشتي آبيز است.
وزارت معارف و اوقاف و صنايع مستظرفه- ادراه ايالتي معارف و اوقاف مكران دايره: گزارش دوماهه مهر وآبان سال 1316 دبستان منوچهري( آبيز)
1- اوضاع اقتصادي بر مدار سابق دوران دارد و تغييري كه مستلزم عرض باشد پيدا نكرده است بجز گراني كليه ارزاق و اجناس و سختي تحصيل آن اززيركوه 2- اوضاع اجتماعي اهالي به نوعيكه در راپرت آذر و ديماه سال 1315 مفروض است بكلي ناقص و بملاحضه فوق العاده كه اينانرا ازشش جهته احاطه نموده باين زوديها نميتوان به تغيير اين ملك اميدوار بود زيرا علاوه بر مفروضات راپرت فوق الذكر شغل بيشتر ساكنين اين قريه وبلوك خشت مالي و فخاري است وچون آنهم در محل مصرف ندارد جوانان اين قريه در اواخر فروردين ماه دسته دسته عزيمت مشهد مقدس نموده و در آنجا بعه انجان اين شغل اشتغال ميورزند تا اواخر آبانماه كه بنهنج مذكور بدستجات عديده مراجعت مينمايند متأسفانه اين كار هم ازدوحيث مورث بدبختي آنان ميشود اولاً خرابي كليه مايملكشان كه از بي پرستاري ملك باير منزل خراب اسباب منزل بواسطه زندگاني زن و فرزند بازمانده فروخته شده ثانياً انواع و اقسام تمراض مخصوصاً... گرفتار و براي بازماندگان خود سوقات مي آورند و اوضاع ساختمان محل و تنگي وكثافات معابر عمومي نيزبتقويت آن كاملاً همراهي مينمايد.3- حادثه مهمي كه قابل عرض باشدروي ندادهالا اينكه در اين ماه عده نوآموزان و دانش آموزان اين دبستان مريض بوده و از حضور در دبستان منفر بوده اند.4- رفتار مأمورين تقريباً طبق وظيفه بوده و از آنان بدرفتاري مسموع نمي شود. مدير دبستان منوچهري- دبستان دولتي آبيز
نوشته شده توسط تحريريه طلوع در ساعت 8:26 |
لینک
|
پنجشنبه پنجم بهمن 1385
ما دست از سر اسطوره ها بر نمى داريم. شايد براى اين است كه سايه آنها همچنان بر سر ما است. با ما مى آيند تا ما را بردارند و با خود ببرند به جايى كه مثل اينجا نيست، دست در دست كسى يا كسانى كه شبيه ما نيستند. در اين همراهى ما از بودن خود به شك مى افتيم و هوس شبيه آنها شدن بر دلمان مى نشيند. شكل گيرى حسرتى و سر زدن آرزويى و آنگاه اقدامى. اين را جامعه شناسان هم مى گويند. آنها برآنند كه براى «مطالعه حركت هاى اجتماعى در جوامع سنتى بايد دلايل و كاربردها را از خلال يك واسط فهميد: انسان. انسانى كه اگرچه تحت فشار امر اجتماعى است، اما اين فشارها را از خلال ذهنيت خودش، كه ذهنيتى است مذهبى دريافت مى كند. ذهنيتى فعال كه در فهم امر اجتماعى دخالت كرده و آن را بر انگاره ذهن خود در مى آورد. امر مذهبى فقط يك تمثيل (متافور) نيست بلكه ديالكتيزاسيون امر اجتماعى است.»۱ به عبارتى، اين ذهنيت فعال- و نه منفعل- از خلال تمثيلات و اسطوره هاى مذهبى، به خود، به امروز خود و نسبتش با ديگران- از همسايه تا قدرت- نگاه مى كند و عمل مى كند. از اين رو قرار است در اين سفر با آنها- اسطوره ها- وقتى كه برگشت شبيه آنها برگردد، شبيه آنها رفتار كند، در همين جا و هم اكنون. رفت و برگشت. در اين همدستى، اما اتفاق ديگرى هم مى افتد : او آنها را شبيه خود مى كند. در اين قرن ها و در همين چهار دهه اخير ما با واقعه عاشورا و اسطوره حسين(ع) چه كرده ايم و چه مى كنيم:
- هر وقت غمباد گرفته ايم، دلمان از روزگار پر بوده، دلمان بر مظلوميت خودمان سوخته، دوست داريم زار بزنيم، حسين شجاع، جسور، مرد ميدان را تبديل مى كنيم به اسوه مظلوميت. (ديندارى عوام)هر وقت دلمان براى جسارت، رو در روى قدرت قرار گرفتن، تجربه لختى قهرمانى و ايستادگى تنگ مى شود، او مى شود سمبل جهاد و شهادت. تن به تن و رو در روى مرگ. (تز شريعتى)وقتى قدرت حاكم را نشان رفته ايم و تدارك تصاحب و كسب آن را ديده ايم، حسين مى شود همان كسى كه به جنگ حاكميت رفت تا آن را سرنگون كند و از همين رو- و نه به قصد كشته شدن- سلاح بر گرفت و خيانت اين و آن و... محاسبات سياسى او و يارانش را بر هم ريخت. (تز نجف آبادى)وقتى بيزار مى شويم از جنگ و دعوا و خشونت، او را يك بى اعتنا به مرگ، مرد اخلاق و...
و اما امروز:ما با حسين بن على چه كنيم؟ با عاشورا- حماسه يا تراژدى- چه كنيم؟ اگر قرار است فقط بر مظلوميت او نگرييم، اگر پس از دهه ها باز انديشى اين اسطوره و تاكيد بر ضرورت شناخت و نه گريه، قرار باشد رسالت او را بفهميم و از او الگو بگيريم و درس بياموزيم؟ عاشورا، جنگ قدرت بود؟ ما به اين نوع جنگ ها مشكوكيم. قهرمانى بود؟ مى گويند عصر قهرمان بازى به سر آمده. حق و باطل را هم تا بشود بايد با ديپلماسى به سرانجام رساند. پس ما با آن قهرمان مسلح جان بر كف بى مماشات چه كنيم؟ آن سازش ناپذير تنها كه يك تنه به مصاف مرگ رفت؟ باز دوباره بگرييم بر عظمت او و بر حقارت خودمان؟ اگر قرار باشد او فقط ديگر قهرمان نباشد، فقط ديگر سياستمدار و اهل ميدان سرنوشت نباشد، مجاهد مسلح در جنگ با سپاه كفر نباشد، چه مى تواند باشد كه ما را در امروز مان كمك برساند؟ يك راه مى ماند: «حسين رفت كه گناهان همه مومنان را بخرد به تنهايى. جان خود را فديه داد.»۲ شفيع مومنان شد. اين تفسير به چه كار ما مى آيد؟ به خيلى كارها. وقتى كه حسين مسلح، قهرمان، مرد ميدان قدرت، به ما شبيه نباشد، او را جامه مسيح مى پوشانيم. او شهيد شد، به مسلخ رفت تا ما بى عذاب به زندگى برگرديم. ما اسوه ها را شبيه آرزوهاى خودمان مى كنيم. انسان مدرن سرزده و در نتيجه بايد ايمان ورزى ديگرى را تجربه كند و از شر اين عذاب وجدان باستانى خلاص شود و من مومن معذب را با خودم آشتى دهد. تا به اين ترتيب لازم نباشد انسان مدعى خود بنيادى و اراده و آگاهى، يكسره با احساس حقارت و... پيش بيايد. مدام فكر نكند كه قهرمان، تنها ماند و كشته شد، تو كجا بودى؟ وقتى از بيعت با شر سر باز زد كجا قايم شدى؟ وقتى فرزندانش را مثله كردند در بستر كدام آرامش خوابيده بودى؟ حسين كشته شد، جانش را فديه داد تا ديگر از اين سوالات از من نكنى. در دنياى مسيحيت، قرائت «سنت آنسلمى» از گناه و اينكه مسيح، در جلجتا، با به صليب كشيده شدن همه گناهان ما آدم هاى مظلوم و جهول را خريد و من بعد انسان بايد خود در تدارك فلاح باشد، سر منشاء خير شد. فهميد كه لازم نيست محكوم به حسرت و گناهكارى باشد. با سنت اگوستن كه انسان را، فطرتاً گناهكار و محكوم به آن مى دانست خداحافظى كرد و مومنى جديد، سرخوش و اميدوار پا به زندگى گذاشت. شايد بازگشت به اين قرائت قديمى- فهم شفاعتى از شهادت- (جلجتا دانستن كربلا) ما را هم براى خلاص شدن از اين احساس گناه كمك كند تا از اين به بعد جور ديگرى در تدارك رستگارى خود باشيم.اشكال كار در اين است كه اسطوره هاى مذهبى ما تاريخيت هم دارد. در نتيجه تاريخ مى تواند جلوى اين تفسير و اينگونه تفاسير بايستد. مثلاً بپرسد اگر به قصد كشته شدن رفته بود چرا با كودكان و خانواده اش رفت. پرسيد اگر به قصد كسب قدرت نبود، چرا با كوفيان قرار گذاشته بود و از نيامدن آنها يكه خورد؟ اگر... در هر حال پاسخ ما را تاريخ نخواهد داد. علماى تاريخ مى گويند كه علم تاريخ، علم شناسايى مسائل است و نه دادن پاسخ (مارك بلوخ). تاريخ علم بازسازى گذشته است متكى بر امروز. فهم امروز است با تكيه بر ديروز (لوسين فور). اصلاً از علماى علم تاريخ هم سند نياوريم. كى تاريخ توانسته است در برابر اسطوره بايستد. «اسطوره ها نمى ميرند. تنها كارى كه از دست ما برمى آيد اين است كه آنها را بد يا خوب بفهميم.» ديروز، بر شريعتى درود مى فرستاديم كه حسين را از سمبل مظلوميت كه ترحم ما را بر مى انگيخت تبديل كرد به مظهر مقاومت، ايستادگى در برابر قدرت. كسى كه وقتى نتوانست بميراند، تهيه شد و امروز يقه او را مى گيريم كه چرا از نهضت حسينى و على بن حسين، تفسيرى خشونت آميز ارائه داد. شايد پس فردا هم كسانى در آرزوى تكان و حركت و تغيير، يقه ما را بگيرند كه چرا از حسين مسيح ساختى و از كربلا، جلجتا. همه اين قرائت ها يك قصد دارند: تضمين بقاى آنها در زندگى. زندگى اى كه جريان دارد، هر بار به شكلى و به گونه اى، و با آرزوها و نوميدى هايى. خوبى اسطوره ها در همين است: تخيل ما را زنده نگه مى دارند. زنده نگه مى دارند كه در اين ديالكتيك امر اجتماعى و ذهنيت فعال آحاد يك جامعه، ديناميك حركت را تضمين كنند. همين است كه نه ما دست از سر آنها بر مى داريم و نه آنها دست از سر ما.
نوشته شده توسط تحريريه طلوع در ساعت 8:23 |
لینک
|
پنجشنبه پنجم بهمن 1385
|
|
|
|
|
متن كامل سخنراني عمادالدين باقي در حسينيه ارشاد به مناسبت شب تاسوعاي 8 محرم 1427 برابر با 18 بهمن 1384
در دو روز اخير برخي از دوستانم موضوع و عنوان سخنرانيام را جويا شدند. هنگامي كه پاسخ گفتم «صلح امام حسين» نخست گمان ميكردند كه مرتكب اشتباه گفتاري شدهام و ميپرسيدند صلح امام حسن چه ربطي به عاشورا دارد. هنگامي كه تصريح ميكردم درست شنيدهايد و مقصود من همان صلح امام حسين (عليه السلام)است متعجبانه با آن برخورد ميكردند.
به آقاي مهدي غني يكي ديگر از دوستان گفتم در روايت درباره امامان آمده است «كلهم نور واحد» و من ميخواهم ديواري كه ميان امام حسن و امام حسين كشيده شده كه گويي يكي مرد جنگ و رزم است و يكي مرد سازش فرو بريزم. او پاسخ داد اين ديوار را خودمان كشيدهايم و خود بايد فرو بريزيم. گمان دارم كه اين خطا كار آخوندها نبود كار روشنفكران بود و بعدها برخي از روحانيون از اين اشتباه پيروي و استفاده كردند. ضرورت زمانه يك نوع تفسير از حادثه عاشورا را به روشنفكران ديندار تحميل ميكرد و آنها را در يك برش از قيام امام حسين مستغرق ميساخت در حاليكه همان زمان يعني بيش از سيسال پيش روحانيوني مانند آيتالله صالحي نجفآبادي بودند كه سخناني را ميگفتند كه ما امروز ميگوييم و بسياري از مخالفان كتاب ايشان به نام «شهيد جاويد» هم از موضع محافظهكارانه آن را نقد ميكردند زيرا آقاي صالحي از انگيزه امام حسين براي تشكيل حكومت اسلامي سخن گفته بود و اكثر روحانيون و منتقدان آن كتاب حتي اين انگيزه را هم نفي ميكردند.
مسئله
هرمنوتيك يعني علم تفسير تفسير نه خود تفسير.درنگرش هرمنوتيكي (و به زبان فارسي خودمان آيين تاويل و تفسير) متن، مولف و مفسر را جدااز يكديگر مي نگرند. متن ميتواند يك حادثه، يك كتاب، يك فيلم يا پديده باشد و مقولهاي است مستقل از مولف و پديد آورنده و مستقل از مفسر. يك حادثه و نزاعي كه در مكاني رخ ميدهد، متن و حادثهاي واحد است اما ممكن است ادراك شاهدان و ناظران صحنه متفاوت باشد و هركدام به نحوي آن را روايت كنند و حتي به تعداد آنان مفسر وجود داشته باشد. هر يك ممكن است زاويهاي و لحظهاي از حادثه برايشان برجستهتر بوده و يا تحت تاثير عوامل عاطفي يا فكري و ذهني متفاوت، برداشت متفاوتي از آن يافته باشند. نميتوان مفسران را محكوم كرد كه آنگونه كه ما ميپنداريم حادثه يا متن را بفهمند. اما در نگاه هرمنوتيكي كه به هر يك از مقوله هاي سه گانه «متن»، «مولف» و «مفسر» جداگانه اصالت و استقلال داده ميشود ممكن است به مرور زمان خود متن يا اصل موضوع، اصالت خويش را از دست بدهد و تفسير مفسر جايگزين آن گردد. شبيه اين رخداد را در تفسير عاشورا و قيام امام حسين نيز ميتوان مشاهده كرد.
فكر ميكنم امروزه ديگر اين يك فرض مسلم و متواتر و محرز شده است كه امام حسين پيكارجو و قهرمان يك جنگ شناخته ميشود و با وجود آنكه او در اين جنگ به شهادت رسيد اما نه مغلوب كه پيروز نبرد شناخته شده است. ادبيات موضوع را كه مرور ميكنيد هر تفاوت و اختلافي كه ميان مفسران باشد اما در يك چيز اتفاق نظر دارند و آن سلحشوري و جنگاوري و شهادت طلبي امام حسين است با اين تفاوت كه در تفسير برخي ،امام حسين مجبور به انتخاب شهادت شد و در نظر برخي ديگراو اساسا به قصد شهادت به سوي كوفه حركت كرد. امروزه امام حسن و امام حسين مصداق و نماد دو استراتژي شناخته شدهاند. هر جا سخن از صلح و صلحطلبي برود نماد آن امام حسن است و هر جا سخن از رزم و سلحشوري و حماسه آفريني و شهادت رود نماد آن امام حسين است.اين امر چنان تثبيت شده است كه ضرب المثل شده و در تمايز افراد و رهبران مي گويند روش فلاني حسيني است و روش ديگري حسني است. كتابها و مقالات بيشماري درباره صلح امام حسن تحرير شدهاند. من ميخواهم به جاي «جنگ امام حسين» و «صلح امام حسن» از صلح امام حسين سخن بگويم. امام حسين مرد صلح بود نه اينكه مرد جنگ نبود بلكه مهمترين و مقدمترين ويژگي او صلحطلبياش بود نه جنگجويي.
مشكل اينجاست كه ابتدا تاريخ را تفسير و تحريف دلبخواهانه ميكنند و سپس از امام حسين نمادي ميسازند و آنگاه بر مبناي آن به ترسيم استراتژي شيعه يا استراتژي سياسي ميپردازند. گفتارهاي فراواني در باب عبرتهاي سياسي عاشورا در منبرها و خطبهها و جرايد و كتب انتشار ميدهند و بر اين مبنا جنگي سامان ميگيرد و جنگاوران پشتيباني ايدئولوژيك ميشوند حال آنكه اصل اين تفسير محل مناقشه است.
شرح واقعه
امام حسين محبوبيت مردمي داشت بگونهاي كه يزيد ميگفت: «حسين احب الناس الي الناس» با اين حال حسين بن علي آغازگر جنگ نبود. جباريت حكومت يزيد بود كه اين تراژدي را در تاريخ آفريد. يزيد پس از فوت پدرش امام را ملزم به بيعت كرد. او يا بايد بيعت ميكرد يا كشته ميشد و اين شروع ماجرا بود زيرا نفس عدم بيعت شخصيت مشروع و محبوبي چون حسين براي بياعتبار كردن حكومت ظلم كافي بود و نيازي به جدال و خونريزي نداشت. امام چون زير بار اجبار يزيد نميرفت به ناگزير از مدينه به مكه هجرت كرد كه حرم امن الهي بود و جنگ و خونريزي در آن حرام است. در مكه نيز دست از سر امام برنداشتند و شرايطي ايجاد كردند كه امام خود گفته است «بارالها ما عترت پيغمبر تو محمد هستيم، ما را از حرم جدمان بيرون كردند». چنان تنگنايي پديد آوردند كه امام اعمال حج را نيز ناتمام گذاشت و قصد سفر كرد. در همين اثنا دعوتنامههاي مردم كوفه رسيد و امام وارد مرحله تازهاي شد زيرا مبارزه با ظلم يك تكليف است اما هر تكليفي مشروط به استطاعت و قدرت است.
امام به درخواست مردم كوفه عزيمت كرد، برآورد نيرو و امكانات را به دقت انجام داد و مسلم بن عقيل را براي همين منظور ماموريت داد. در ابتدا تمام عوامل پيروزي فراهم بود اما اوضاع بعدا مقلوبه شد. نكته مهم اين است كه مسلم هم سفير بيعت بود هم سفير مشورت(يعني او قرار بود هم علاوه بر نامه هاي مردم از انها بيعت بگيرد و هم با سران كوفه رايزني كند). امام حسين با وجود آن كه از سوي مردم دعوت شده بود با بزرگان قوم نيز مشورت كرد. در حاليكه او و يارانش در راه كوفه بودند خبر شهادت مسلم و هاني به آنها رسيد. امام باز هم در بيابان با ياران خويش در مورد ادامه راه مشورت كرد. بنابراين نميتوان با نخبگان و بزرگان قوم و ياران و آنانكه بايد هزينه جنگ را بپردازند (اعم از آنكه موافق يا مخالف باشند) مشورت نكرد و تصميم به ادامه راهي گرفت كه ممكن است به جنگ منجر شود.
از هنگامي كه امام با لشكر حر برخورد كرد مشي صلحجويانه خويش را اعلام داشت. با وجود آنكه هنوز هيچ برخورد نظامي و محاصرهاي اتفاق نيفتاده بود امام حسين پيش از نماز ظهر براي لشكر دشمن سخنراني كرد و گفت من به دلخواه خود به سوي كوفه نيامدهام و به خاطر درخواست مردم كوفه به سوي آن حركت كردم. اگر با من پيمان ميبنديد به كوفه ميآيم و اگر از پذيرفتن من منصرف شدهايد به همان محلي كه از آن جا آمدهام بازميگردم. پس از نماز عصر دوباره سخنراني كرد و شبيه همان سخنان را تكرار كرد. نماز عصر كه پايان گرفت امام دستور بازگشت داد و كاروان به سوي حجاز حركت كرد اما حٌر دستور جلوگيري از ادامه حركت امام را داد. حر به خاطر همين خطاي خويش بود كه خود را مقصر ميدانست وبراي جبران ان به ياران امام پيوست و شهيد شد.
در اينجا امام تصميم به بازگشت ميگيرد اما ممانعت ميكنند. پس از آن عمر بن سعد با لشگر خود ميآيد. امام به او هم ميگويد اگر از پذيرش من اكراه داريد باز ميگردم.
تا اينجا سه بار امام گفته است كه اگر او را آزاد بگذارند ميخواهد به حجاز بازگردد. بار چهارم در روز عاشورا امام خطاب به لشكر دشمن كه از اهالي كوفه تشكيل شده بود گفت اي مردم من به دعوت شما آمدهام و اگر مرا نميپذيريد رهايم كنيد تا مامن و پناهي براي خود در گوشهاي از زمين پيدا كنم. در مجموع 5 يا 6 بار امام پيشنهاد صلح و بازگشت و جلوگيري از جنگ را داد. هر بار پيشنهاد مذاكره براي جنگ را امام مطرح كرد. به پيشنهاد امام بود كه چند جلسه محرمانه با ابن سعد تشكيل گرديد. مذاكرات نتيجه داد و عبيدالله بن زياد نوشت كه معتقد است حسين بن علي را آزاد بگذارند هر جا ميخواهد برود اما شمر بن ذيالجوشن او را منصرف كرد.
چرا امام كرارا خواستار مذاكره و بازگشت بود؟ چرا صلح را ترجيح ميداد؟ زيرا تا هنگامي كه امكان صلح و اجتناب از جنگ وجود دارد كسي كه از آن اجتناب نكند مسئول تمام خونهايي است كه ريخته ميشود.
روز عاشورا وقتي ماموري به امام ميگويد تسليم حكم ابن زياد شود امام پاسخ ميدهد تو برادر همان كسي هستي كه به مسلم بن عقيل امان نامه داد ولي ابن زياد او را به قتل رساند. شما ميخواهيد مرا به دست خودم ذليل كنيد يعني نزد ابن زياد ببريد تا مانند مسلم مرا بكشد. امام بخاطر اطمينان به ذلت و كشتهشدن حاضر به تسليم شدن نگرديد زيرا خداوند به هيچكس اجازه پذيرش ذلت را نداده است.
درخشش قيام امام حسين و جاودانگي آن به پاكي بينظير آن است. وقتي در كوفه خفقان و سركوب اوج گرفت و شرايط دگرگون شد و امكان پيروزي امام منتفي گرديد با ترور عبيدالله زياد همه چيز ميتوانست تغيير كند و امام حسين پيروز شود. برخي هواداران امام و مسلمبنعقيل با عوامل نفوذي كه داشتند به سادگي ميتوانند ابن زياد حاكم عراق را ترور كنند و مسير تاريخ دگرگون شود اما مسلم كه تفكر امام را ميشناخت با ترور يك حاكم سفاك حتي در بدترين شرايط مخالفت كرد و در پاسخ به دليل مخالفت خويش گفت: «الايمان قيد الفتك»يعني ايمان مخالف ترور است.ايمان ترور را به بند مي كشد.اهل ايمان نمي تواند براي جان يك انسان حتي اگر دشمن او باشد تصميم بگيرد. لذا حركت امام حسين هم ضد جنگ است هم ضد ترور.
امام خشونت عليه هيچكس حتي عليه دشمن خويش را تا حد ممكن روا نميدانست چه رسد به خشونت نسبت به دوستان خويش.
شب عاشورا امام يارانش را گرد آورد و خطبهاي ايراد كرد و به ياران خويش گفت من اصحابي بهتر از شما سراغ ندارم و از آنان خواست هنگامي كه تاريكي شب فرا ميرسد هر كس ميخواهد از تاريكي استفاده كند و كاروان را ترك گويد و جان به سلامت برد.
ملاحظه ميكنيد كه اگر قطعهاي از متن حذف شود يا در تبيين و تفسير متن به حاشيه رانده شود چه رخ ميدهد؟ براي نشان دادن اينكه امام حسين صلحجو بود من هيچ سخني بر متن نيفزودم و حادثه تازهاي كشف نكردم. همان دلايلي كه تاكنون براي تبديل امام حسين به نماد رزمندگي به كار ميرفت را مورد استفاده قرار دادم و تنها نگاه تغيير كرد. با تغيير نگاه به يك متن و حادثه كه قرنهاست ميشنويم تفسير هم تغيير ميكند.
امام حسين نماد صلح بود، امام حسين مظهر صلحجويي بود، صلحجويي كه در برابر تهاجم و تجاوز تسليم نشد و قهرمانانه نبرد كرد.
نتيجه
حركت امام حسين اولا يك جهاد دفاعي يا به قول آقاي صالحي نجفآبادي يك مقاومت بود، ثانيا حركتي كاملا عقلاني بود. امام حسين بهترين نمونه است كه ميتوان از او به مثابه نماد نهضت ضد جنگ ياد كرد. اگر در جهان امروز بخواهيم الگويي براي يك نهاد يا جنبش ضد جنگ ارايه كنيم امام حسين تمام شرايط آن را دارد.
او از جنگيدن استنكاف ميكرد و به انحاء گوناگون كوشيد مانع از آن شود. كساني كه بر طبل جنگ ميكوبند به اين صحنهها بنگرند كه امام وقتي وقوع جنگ را محتوم ديد چشمان خويش را بست تا هر كس ميخواهد آنجا را ترك كند اين رفتار به چه معناست؟
آنانكه مديريت لشكر يا كشوري را دارند حق ندارند به جاي ديگران تصميم بگيرند. آنان محق نيستند و اجازه ندارند سياست و تدبيري را پيشه كنند كه كشوري را به سوي جنگ يا حتي انزوا سوق دهند زيرا اگر جنگي و تحريمي به وقوع بپيوندد اين مردم هستند كه تاوان آن و هزينههاي گرانش را ميپردازند بدون اينكه خود در اتخاذ تصميم به جنگ نقشي داشته باشند يا از رخدادهاي پشت پردهاي كه منجر به وقوع جنگ شده است، آگاهي داشته باشند. تنها در صورتي كه محدوديت و كنترل خبري نباشد و محرمانه بودن بهانهاي نشود كه مردم و رسانهها از بسياري از حقايق پشت پرده ناآگاه بمانند و رايگيري آزادانهاي براي مبادرت به جنگ يا عدم جنگ صورت گيرد شايد بتوان ـ آنهم شايد بتوان ـ پذيرفت كه مردم خود در بروز اين جنگ صاحب نقش و تصميم بودهاند. حتي ممكن است كشورهاي غربي هم چنين عمل نكنند اما الگوي ما بايد برتر از آنها باشد.شما اگر ادعاي حسيني بودن داريد بايد از او الگو بگيريد. زيبايي و اوج انساني حركت امام حسين را در همين صحنه ميتوان مشاهده كرد كه او نميخواهد در جايي كه جنگي قرار است رخ دهد ديگران ملزم و مجبور و مكلف به ماندن و جنگيدن و كشته شدن شوند حتي اگر پيشواي آنها امام معصوم و فرزند رسول خدا باشد.تاريخ قصه گويي نيست تاريخ براي عبرت است به همين دليل با الهام از سنت امام حسين مي گويم:
امروز اصلاحطلبان با وزن اجتماعي حداقل ده ميليون راي آنهم راي كيفي، نيرويي نيستند كه بتوان ناديدهشان گرفت و بدون در نظر گرفتن راي آنان تصميماتي اتخاذ كرد كه به حمايت تمامي آنها و نيز ساير بخشهاي ملت نياز دارد.
نكته ديگر اينكه حتي اگر امام حسين قصد جنگيدن داشت اما عقلانيت با شكوه حركت او اينجاست كه اصل موازنه قوا را ميفهمد و بدان عميقا پايبند است. اين همان كاري است كه امام حسن نيز انجام داد. وجه مشترك حركت اين دو برادر كه به حق هر دو حسن نام گرفتهاند همين درك موازنه قوا است. آنها در جايي كه برابري قوا وجود ندارد جنگ را عقلاني و انساني نميدانند و حتي الهي و خدا پسندانه نيز نميشناسند و اگر الهي و مقدس ميدانستند بدان مكلف بودند. اساسا نميتواند جنگي عقلاني و انساني نباشد اما الهي و مقدس باشد. من در اينجا و فعلا رويكرد جامعه شناسانه به مسئله ندارم زيرا از نظر جامعهشناس اساسا جنگ مقدس و نامقدس نداريم. جنگ يك پديده اجتماعي است.
ما چگونه ميتوانيم و حق داريم در جهاني كه هيچ موازنه قوايي وجود ندارد و صرفنظر از اينكه چه كسي در اين چالش درست يا نادرست ميگويد اغلب قدرتها و دولتهاي جهان و حتي بسياري از دوستان و متحدان ما با رفتارمان مخالفند بر طبل جدال بكوبيم؟ اگر الگوي ما امام حسن و امام حسين(ع) باشند ما چگونه ميتوانيم با اين نابرابري وارد كارزار شويم و رجز بخوانيم و حتي شگفتتر از آن دوستان را نيز از خود برانيم و جهان را بيشتر عليه خويش بسيج كنيم و نابرابري را عليه خويش افزون كنيم؟ كجاي اين كار با الگو و روش و عقلانيت حركت امام حسين همخواني دارد؟
آنچه حسين را جاودانه كرد چه بود؟ نهضت ضد جنگ و الگوي ضد جنگ و انجمن ضد جنگ به معناي زبوني و تسليم طلبي نيست به اين معناست كه ما آغازگر جنگ نيستيم، ما با جنگ فينفسه و با آغاز جنگ مخالفيم، نميتوان انسان را خليفه خدا بر روي زمين دانست و كرامت ذاتي انسان را باور داشت و پذيرفت كه جان او به آساني پايمال شود. سخن پرچمداران حقوق بشر با دولتها و قدرتهاي غربي نيز همين است كه شما چگونه ميتوانيد از كرامت ذاتي انسان و حقوق بشر سخن بگوييد و حتي با اعدام يك مجرم كه چه بسا دادرسي اونيز عادلانه انجام شده مخالف باشيد بخاطر اينكه حق حيات را از انسان سلب ميكند اما با جنگ موافق باشيد؟ ما و شما ميگوييم حتي حق حيات را از شروران و مجرمان نبايد سلب كرد، آنها را بايد مجازات كرد اما نه با مرگ. ما و شما ميگوييم كه نبايد اجازه داد انسان براي جان انسان تصميم بگيرد و اگر از منظري ديني هم بنگريم جاني كه امانت خداست و متعلق به اوست فقط او حق دارد سلب كند و حتي در قصاص نفس كه فردي از روي غرض و سوء نيت مرتكب قتل انسان بيگناهي شده است خداوند توصيه ميكند حتي در اين مورد كه حق با شماست اگر عفو كنيد بهتر است. با اين حال چگونه دولتهاي مدافع حقوق بشر در غرب با اعدام يك نفر مخالفند اما به جنگي نظامي يا اقتصادي وارد ميشوند كه در آن فوج فوج انسان كشته يا فقير ميشودبدون اينكه گناهي داشته باشند و محاكمه شده باشند؟
مفهوم مخالفت با جنگ چيست؟ اگر امام حسن و امام حسين نماد صلح و ضد جنگ هستند به معناي سستي و تسليم و ذلتپذيري نيست به اين معنا است كه اولا آغازگر جنگ نيستند ثانيا با جنگ به صورت ذاتي و ماهوي مخالفند، ثالثا با تمام توان ميكوشند از آن پيشگيري كنند چنانكه امام حسين عمل كرد؛ اما اگر عليرغم همه اينها در محاصره و تحميل جنگ قرار گرفتند تسليم و ذلت را نميپذيرند و چنان شورانگيز و قهرمانانه و شهادت طلبانه ميرزمند كه تاريخ را تحت تاثير خويش قرار ميدهند.
عظمت امام حسين به اين نيست كه يك رزمنده در پيكاري نابرابر به شهادت رسيده است، عظمت او به تجلي شكوهمند انسانگرايي و عقلانيت در نبرد اوست. به اين است كه او به عنوان يك انسان صلحطلب به شهادت رسيد. مفهوم «حسين مظلوم» كه در ادبيات عاشورا به وفور به كار رفته همين است. ما با جنگ مخالفيم و با تمام توان بايد از آن پيشگيري كنيم اما اگر مورد تهاجم و تجاوز قرار گرفتيم رزمندهترين خواهيم بود زيرا در تهاجم و تجاوز و ذلت نيز كرامت انسان، در معرض پايمال شدن است و بايد با جنگ جلوي آن را گرفت و حتي در خلال چنين جنگي نيز اصول و قواعد انساني را نبايد زير پا گذاريم چنانكه در قرآن كريم و در سنت رسول خدا آمدهاست:
اگر جنگي روي داد اسيران را نكشيد، مردگان را مثله نكنيد، زراعت را آتش نزنيد آب به روي دشمن نبنديد، بدون اذن صاحبخانهاي وارد آن نشويد. زنان و كودكان را آزار ندهيد، درختان را قطع نكنيد، حيوانات حلال گوشت را پي نكنيد و اگر دشمن تمايل به سازش نشان داد صلح كنيد و جنگ را ادامه ندهيد.
بسياري از فقهاي مسلمان جهاد ابتدايي را جايز نميدانند و فقط جنگ تدافعي را قبول دارند زيرا در فقه اسلامي عرض و دماء انسان اساس شريعت است. با وجود آن كه دروغ و غيبت حرام است اما هر جا كه آبرو يا جان انساني در خطر باشد جايز است حتي نماز تعطيل شود.
چون اكنون در سالگرد انقلاب اسلامي بسر ميبريم به همين مناسبت يادآوري ميكنم كه يكي از امتيازات انقلاب اسلامي در سال 1357 نسبت به انقلابات پيش از خود غير خشونتآميز بودن انقلاب بود. در كتاب بررسي انقلاب ايران يكي از دلايلي كه بر اين ادعا اقامه كردهام آماري پژوهشي درباره قربانيان انقلاب است. انقلابي كه در طول 15 سال (از 15 خرداد 1342 تا 22 بهمن 1357) تمام شهداي آن اعم از مسلمان و ماركسيست، آنانكه اعدام شدند يا در نبردهاي چريكي كشته شدند يا در تظاهرات خياباني و يا در حوادثي مانند سينما ركس آبادان و غيره جان باختند جمعا 3164 نفر بود. چه بسا يكي از دلايل اين امر مخالفت رهبر انقلاب با مشي مسلحانه و نيز ترور در مبارزه بود. اساس مخالفت با خشونت، حرمت عرض و دماء (آبرو و خون) انسانهاست.
اگر تاريخ را منبع شريعت و فقه و تفقه بدانيم و حركت امام حسين را دليل اجتهاد بگيريم حكم شرعي نيز بر حرام بودن جنگ است. پس بايد فرياد صلحخواهي را بر سر جنگطلبي آتش افروزان داخلي و بينالمللي كوبيد و يكصدا خواستار جهاني سرشار از صلح، آزادي و معنويت شد.
|
نوشته شده توسط تحريريه طلوع در ساعت 8:22 |
لینک
|
پنجشنبه پنجم بهمن 1385
ده مورد زير براي بيدارسازي نبوغ مالي توسط رابرت كيوساكي، "معلم مدرسه ميليونرها" پيشنهاد شده است. در اين قسمت به بررسي دومين مورد مي پردازيم:
2-روي آموزش سرمايه گذاري كنيد. در دنياي بيرون تنها دارايي واقعي شما مغزتان است.مغز انسان بسيار قدرتمند است و ميتواند در مدت كمي ثروت و قدرت هنگفتي را به ارمغان بياورد با وجود اين هر روزه افرادي را مي بينيم كه براي كسب ثروت تلاش ميكنند بدون اينكه روي ارزشمند ترين دارايي شان يعني ذهنشان، سرمايه گذاري كرده باشند. زندگي فعلي شما نتيجه تفكر ديروز شماست و زندگي آينده شما بستگي به تفكر امروز شما دارد. وقتي زندگي افراد موفقي همچون آنتوني رابينز را مطالعه مي كنيم و مي بينيم كه در عرض يكسال يا كمي بيشتر توانست به تمول برسد نبايد تعجب كنيم چراكه او هم مانند اكثر افراد متمول ابتدا فكرش را تغيير داد و اين ميسر نشد مگر با مطالعه هفتصد و پنجاه جلد كتاب! او ميگويد: "رهبران اهل مطالعه اند."
اگر ميخواهيد مسير زندگيتان را عوض كنيد بايد ذهنتان را پرورش دهيد. مردم متكبر و عيب جو، غالباً افرادي خودبين هستند كه كمتر مطالعه مي كنند چرا چنين مي كنند؟ زيرا آنها قطب هاي جهانند. مردم باهوش زيادي وجود دارند كه وقتي با ايده جديدي برخورد مي كنند كه با طرز فكرشان متضاد است به مخاصمه و مجادله با آن برمي خيزند. در اين موارد هوش سرشار آنها با تكبرشان مخلوط شده، نتيجه اش جهل ميشود. انسان هاي حقيقتاً باهوش از افكار جديد استقبال مي كنند زيرا ايده هاي جديد ميتواند به ايده هاي قديمي افزوده شده و آنها را كامل تر كند. مثلاً وقتي كيوساكي ميگويد:" فقرا حريص تر از ثروتمندان هستند." ممكن است سريعاً به خرده گيري بپردازيم و داستان هايي را به ياد بياوريم كه تقريباً هميشه ثروتمندان را متهم به خساست ميكنند. شايد بهتر باشد فكرمان را باز نگه داريم و از ايده هاي جديد استقبال كنيم. منظورم اين نيست كه هر ايده اي را سريعاً بپذيريم اما حداقل مي شود در مورد آن ژرف تر انديشيد. تنها راهي كه ميتوانيم به قدرت فكري عظيم افراد موفق دست پيدا كنيم فقط و فقط اين است كه بتوانيم بدون كوچكترين تعصبي، سخنانشان را بشنويم و بخوانيم.
برايان تريسي يك ميليونر خود ساخته است كه تقريباً از هيچ شروع كرده است او هم اكنون براي افراد زيادي اصول فروش و سرمايه گذاري را آموزش مي دهد او عقيده جالب دارد كه مي گويد:" در طول سال همانقدر براي ذهنتان خرج كنيد كه براي اتومبيل تان خرج مي كنيد!"
پس چه بايد كرد؟ رابرت كيوساكي مي گويد:" در سال 1973 داشتم تلويزيون تماشا مي كردم كه يك نفر در يك آگهي تبليغاتي روي صحنه آمد و از سمينار سه روزه اي سخن گفت كه قرار بود در آن درباره اينكه چه كنيم تا در معاملات املاك ضرر نبينيم، حرف بزنند. من براي شركت در آن سمينار 385 دلار پرداختم و اين دوره حداقل دو ميليون دلار و بلكه بيشتر برايم سود دهي داشت اما مهمتر آنكه اين سمينار زندگي ام را خريد. ديگر مجبور نيستم بقيه عمرم را كار كنم به دليل همان يك دوره اي كه گذراندم. من حداقل، سالي دو بار به چنين دوره هايي ميروم."
نوشته شده توسط تحريريه طلوع در ساعت 8:19 |
لینک
|
پنجشنبه پنجم بهمن 1385
قرباني نماينده قاينات، به همراه مير تاج الدين و عشرت شايق از تبريز، بروجردي از بروجرد، شيخ الاسلام،نادران و نجابت از تهران، تمدن از شهركرد در تذكري به وزير امورخارجه تسريع در پيگيري جدي براي آزادي ديپلماتهاي ايراني دستگير شده توسط نيروهاي آمريكايي در كنسولگري اربيل عراق و لزوم اقدام حقوقي و قانوني در مجامع و دادگاههاي بين المللي را خواستار شده اند.
نوشته شده توسط تحريريه طلوع در ساعت 8:18 |
لینک
|
پنجشنبه پنجم بهمن 1385
حداد عادل در جمع مردم قاين در مصلي شهر قاين گفت:.قاين را شهري مي دانم با سابقه تاريخي، شهري كه مركز پرورش علماي بزرگ، دانشمندان و علماي دين، شهر شهيداني همچون سردار كاوه، سردار ناصري و شهيد امين زاده شهر انقلاب ومبارزه و شهر زعفران است.وي ضمن اشاره به سخنان رهبري در جمع مسؤلين در رابطه با شكر به درگاه پروردگار و شكر نعمت گفت: بايد خدا را شكر كنيم كه زنده بوديم و ديديم كه مردي بزرگ معلم اخلاق، فيلسوف و مرجع تقليد و فقيه ظهور كرد و يك انقلاب در كشور ما ايجاد كرد.بايد خدا را شكر كرد و افتخار نمود كه كشور از دست كساني كه مفسد بودند و ظلم مي كردند درآمد و به دست افراد صالح افتادببينيد دشمنان چه مشكلاتي ازقبيل تحريم، جنگ تحميلي و توطئه هاي داخلي ايجاد كردند اما اين ملت روز به روز شكوفاتر و رشد بيشتري پيداكرد.مردم قاين شكرگذار اين انقلاب بوده اند كه از مصاديق آن همين شركت گسترده درانتخابات اخير بود.بعد هم امنيتي كه در استان شماست زيرا بحراني كه انقلاب را به چالش بكشاند در اين شهرستان ديده نشده است.
امامجمعه قاين در سخناني در اين مراسم گفت: اين شهر قدمت فراواني دارد و در اين شهر سالهاي سال خواجه نصير الدين توسي زندگي مي كرد حوزه علميه آن شايد ازقرن سوم هجري علماي بزرگي را تربيت كرده است.شهري كه در پيروزي انقلاب پيشگام بوده است.شهري كه رهبر معظم انقلاب از آن به عنوان منطقه مستعد حفظ ارزشها ياد نمودند.
نژاد حسين فرماندار قاينات در سخناني برخي مشكلات شهرستان از جمله خشكسالي و محروم بودن كشاورزان شهرهاي كوچك از بيمه روستايي خواستار كاهش نرخ تسهيلات بانكي براي تشويق سرمايه گذاران شد.
نماينده قاينات نيز در سخناني گفت: پيشينه سياسي مردم قاين در قبل و بعد از انقلاب شفاف هستند.مردم سپاسگزار همه مسؤلين اجرايي هستند كه كارهاي خوبي در حوزه قاينات و خراسان جنوبي آغازشده است.
نوشته شده توسط تحريريه طلوع در ساعت 8:16 |
لینک
|
