وقتي به شهر قاين پا مي گذاريم و به اولين بلوار ورودي شهرك وليعصر وارد مي شويم در همين ابتداي بلوار شهيد كاوه و روبروي بلوار شاهد وارد محله اي مي شويم كه گويي اصلاً جزء شهر به حساب نمي آيد و متأسفانه چون وسط شهر قرار گرفته نام روستا را نمي توان بر روي آن گذاشت چوت حداقل در روستاها هفته اي يكبار آشغالهاي روستا را جمع آوري مي شود. اما در اين محله كه خيابان شهيد كاوه 4 و كوچه منتهي به اسين خيابان و از طرفي منتهي به ابومنصور است متأسفانه شهرداري هيچ خدماتي به شهروندان نمي دهد . هر وقت به شهرداري مراجعه مي كنيم « مي گويند برويد به آن عده كه پروانه نگرفتند بيايند پروانه بگيرند تا خدمات دهي و جدول كشي و آسفالت كنيم. اما گناه ما چيست كه تعدادمان هم كم نيست كه در سخت ترين شرايط مالي ممكن قبل از هرگونه ساخت و ساز نخست پول شهرداري را پرداخت كرديم و بعد شروع به ساخت و ساز نموديم به اميد اينكه شهرداري حداقل خدمات دهي را انجام دهد. گناه ما چيست كه بايد زمستان دعا كنيم برف و باران نبارد چون كوچه ها به حدي گِلي مي شود كه نمي توان رفت وآمد كرد و تابستان دعا كنيم وسيله اي از جلوي درب منزلمان رد نشود چون به حدي گرد و خاك مي شود كه
گناه ما چيست كه مردم در ساير نقاط شهر بوي عطر سبزه و گل پاركها در خانه شان پيچيده است ولي در محله ما با توجه به داشتن فضاي كافي براي فاضاي سبز ايتن فضا تبديل به محل انباشت زباله شده است. (كنار ديوار مدرسه عترت و پژوهش) گناه ما چيست با اينكه تعداد زيادي پروانه ساختماني دارند شهرداري مي گويد تعدادشان كم است و جدول كشي و آسفالت نمي كند ولي در گوشه اي از اين شهر حتي براي يك خانه قريب 200 متر جدول كشي و زيرسازي و... شده است. دعا مي كنيم اي كاش اين محله بزرگ كه جزئي از شهر است به زودي روستا ناميده شود تا شايد حداقل طرحهاي هادي در آن اجرا شود تا نگران گِل و لاي و گرد و خاك نباشيم چون كمتر روستايي در قاينات است كه كوچه هاي آسفالت نداشته باشد. در اينجا از ادارات برق، آب، گاز و مخابرات كه تفاوتي بين اين محله و ساير محلات قائل نشدند، تقدير و تشكر مي كنيم.
